De Wandeling

Het grote aantal archeologische vindplaatsen in het gebied hebben gediend als inspiratiebron voor de negen kunstenaars die uit zeven verschillende landen afkomstig zijn: Nederland, Duitsland, USA, Bulgarije, Argentinië, Israël en Polen. Het eerste gedeelte van de route is gelijk aan 2005 met het pad langs de gletsjerkuil en pingoruïne. Daarna komen we weer in tamelijk nieuw bos met een ondergroei van eikenopslag, Op dat moment wordt ook de flintenweg overgestoken. Een weg aangelgd met zwerfkeien die we op de teruweg nogmaals kruisen. De wandeling begint echter zoals ieder jaar bij het informatiepaneel. Dit vindt u als u bij openluchtmuseum Ellert en Brammert te Schoonoord (Tramstraat) het zandpad inrijdt tussen de huisnummers 81 en 83. De wandeling wordt vanaf hier duidelijk gemarkeerd. U staat dan vlak voor de Gletsjerkuil: een overblijfsel uit de laatste ijstijd of misschien een gat geslagen door een meteoriet? ( Lees er meer over in de catalogus verkrijgbaar bij VVV kantoren). We gaan bij het grote informatiebord rechtdoor, volgen de routepaaltjes en zien, opgenomen in de gletsjerkuil:

1. Pillars of Time
Piotr Bies (Polen)

Dertig manshoge zuilen gemaakt van heideplaggen geordend in een streng mathematisch patroon beheersen de omgeving. Het doet denken aan de ruïne van een Griekse tempel. Een overblijfsel van een natuurtempel misschien? De zuilen ondergaan in de loop der tijd de weersinvloeden: regen, wind, storm. Zakken scheef, lossen langzaam op en keren terug in het heideveld waaruit ze voortkomen. Het verstrijken van de tijd op indringende wijze in beeld gebracht. We wandelen het smalle paadje langs de gletsjerkuil volgen de aanduiding en passeren links een installatie (Reuzenruïne) die nog uit 2005 stamt van Tom Gilhespyv. Rechtdoor en even verder op een bospleintje waar vier paden samenkomen:

2. BulldersDavid Kochavi (Israël) Versteende mammoeten? Een drietal constructies van grote zwerfkeien en grove palen doen hier sterk aan denken. Stramme poten zetten zich schrap in het zand. De ruggen hier en daar bemost en met houten ‘ogen’ die de bezoeker strak aankijken. Het bord spreekt over een samentrekking van boulder en bull . Sterke dieren dat wel. We gaan rechtsaf het heuveltje op en passeren ook hier weer een installatie uit 2005. De ‘gouden boom’ wordt hij in de volksmond genoemd van François Geissmann. Hier voorbij gaan we links. Op een open plek in het dichte bos staat hier, aan de rand van de pingoruïne:

3. LanghuisHerb Parker (USA) Architectuur met eenvoudige middelen. De rechthoekige ingang lokt je naar binnen en al spiralend bereik je een mooie gladde zwerfkei. De stijl oprijzende wanden van het langhuis geven als een mooi cadeautje een vrije blik op de hemel. We vervolgen onze weg, ronden de pingoruïne en dringen door in een stuk donker bos met hoge dennen. Tussen de stammen door schemert iets wits en even verder kijken we vanaf een heuveltje naar:

4. De JagtSuzanne Ruoff (Duitsland) Enkele tientallen helder witte pijlen doorklieven het donkere woud. De jager staat ergens tussen de bomen en doet een wolk pijlen neerdalen op een onzichtbare prooi. De bevroren pijlenboog lijkt eindeloos en zonder onderbreking de lucht te klieven. Even verder gaan we rechts en dan weer rechts het fietspad op. Even voorbij een bank zien we:

5. Zonder Titel Mieke van den Hoeven (Nederland) Geheimzinnig staan fragiele constructies van aluminium en gaas in en boven diepe kuilen. Wordt hier een nieuw soort archeologisch onderzoek gedaan of wordt er misschien geboord naar de diepere ondergrond op zoek naar nog onbekende gegevens uit het geologische verleden? De ‘molens’ in hun kwetsbare kooien draaien in de wind, tonen vervloeiende beelden. Beelden van wat was of beelden uit de toekomst? We lopen nog een klein stukje verder over het fietspad, steken dan links de flintenweg over, volgen deze enkele tientallen meters en gaan dan links het nieuwe bos in. Een smal paadje tussen hoge dennen met veel ondergroei van Amerikaans eiken. In de verte zien we op de heuvel:

6. AURUS DOMUS Stefan Nenov (Bulgarije) Dwars op het pad staat een poort van grof bewerkte balken. Het doet mij denken aan een rituele zonnepoort. Pas als je dichter bij komt blijkt dat de balken in aparte blokken zijn uitgehouwen en er een spel is gespeeld met het idee van een toetsenbord dat op een bepaalde manier is uitgeklapt. Toch overheerst de gedachte aan de zonnepoort, vooral ook als je staande in de poort op het heuveltje het pad verder ziet gaan is de relatie tussen archeologische overblijfselen op andere plaatsen (Peru, Stone Henge) snel gelegd. Rechtdoor de kruising over. Het bos is veranderd. Hoge beukenbomen verheffen zich statig boven een nauwelijks begroeide ondergrond. Links van het pad een opmerkelijk project:

7. Underground Reuven Cohen-Aloro/Jérémie Bernard Ravon (TAV group-Israël) De bosbodem is hier keurig opgeruimd alle losse takken zijn weg. Alleen de dorre beukenbladeren bedekken de grond waar een vierkant is uitgegraven. Het gat bevat de totaal ontblote wortel van een van de beuken die hier lang geleden werd omgezaagd. Het natuurlijke kantwerk van de wortelpartij toont datgene waarover we dagelijks lopen. Ondergronds (onderhuids?) speelt zich een wereld af. De zwerfstenen bij het gat nodigen uit om even te rusten en dan nog even een bezoekje te brengen aan de opslag van de takken die wel een heel speciale vorm heeft gekregen. Even voorbij de wortel gaan we op de t-splitsing rechtsaf. Lopen door tot de flintenweg, steken deze over en links in het bos staan drie vormen:

8. Zonder titelJosé Luis Torres (Argentinië) Zijn hier archeologische vondsten uitgeladen die straks in de originele vindplaats worden teruggezet of is het juist andersom. Worden archeologische vondsten zorgvuldig verpakt om straks in een of ander museum tot de topstukken te gaan behoren. Je kunt er beide kanten mee op. De zwarte van aarde gemaakte blokken geven geen antwoord. Staan er met en zonder ommanteling stilletjes geheimzinnig te wezen. Rechtdoor eventjes en gaan nu linksaf een smal paadje in, een groen tunneltje. Aan het eind hiervan rechts en dan zien we nog even het zwevende kunstwerk (Het bos bevaren) uit 2007 van Bonggi Park. Het pad volgend staan we alweer vlakbij de gletsjerkuil. Links in het beukenbos ligt:

9. Celtic PatternHannah Streefkerk (Nederland) Minuscule Tientallen ‘akkertjes’ liggen aaneengerijd. Rolstenen, rood geverfde takken, schijfjes hout op prikkers, rechtopstaande takjes. Iedere veldje sluit aan op het volgende in een symmetrisch patroon. Mijn eerste indruk is van een gigantisch borduurwerk. De kleuren van de veldjes voegen zich harmonisch in het kleurengamma van de omgeving. Het patroon van de prehistorische akkers in een eigentijds kunstwerk. Het einde van de wandeling is in zicht.

Rechts nog even een blik op het werk van Piotr Bies. We hopen dat u heeft genoten van de kunst en van de natuur. Volgend jaar weer. Het thema staat nog niet vast maar het zou ‘Overleven’ kunnen zijn.