Stille Getuige Van Zijn Tijd

Wolfgang Former - Duitsland

Ik ben geïnteresseerd in de ambivalentie van de boom. Aan de ene kant staat de boom voor continuïteit en behoud, voor het groeien van wortels. Maar aan de andere kant belichaamt de boom het vloeiende, de flexibiliteit en de verandering. Naast het feit dat de boom verschillende aspecten in zichzelf verenigt, verbindt hij ook de elementen water, aarde en lucht. Ook hebben we het hout nodig om vuur te maken. Er is waarschijnlijk geen andere plant die we meer relateren aan het huis concept en geen plant die ons tijdens ons hele leven van dichterbij vergezelt, van de wieg tot de kist. De boom is een stille getuige van zijn tijd en behoudt de tijd in zijn ringen.

Het werk met de stam zou een werkingsproces duidelijk moeten maken dat wordt beïnvloed door de omstandigheden en bijeenkomsten op het terrein en vice versa de omgeving bestempeld en verandert. Net als 150 jaar geleden zal het komen tot zichtbare veranderingen door het ontmoeten van verschillende culturen tijdens het symposium. Dit zullen veranderingen worden die ook betrekking hebben op mijn artistieke benadering. Ik wil graag duidelijk maken dat zowel de persoonlijke als de sociale ontwikkeling een opening naar het onbekende veronderstelt.

http://www.wolfgangfolmer.de/

Een ongeveer 7 meter lange stam die de kunstenaar gevormd heeft met houtsneden. De stam is bewaard gebleven in zijn oorspronkelijke lengte, en alleen de kruin en zijtaken zijn afgesneden. Nadat de schors is verwijderd en de stam zwart is geverfd, heeft de kunstenaar lijnen en geschriften in het boomoppervlak gesneden. Het werk doet een beroep op zijn effect van het contrasterende lijnenspel van heldere lijnen op een donkere achtergrond. Die manier doet een ruimtelijke penetratie ontstaan van enkele woorden die zijn uitgewerkt in verschillende grote lijnen. Een dicht lijnennetwerk spreidt zich uit, en grijpt beetje bij beetje het volledige boomoppervlak vast. Enkele flarden van een gesprek worden weergegevn, zijn bedekt, of vinden hun vervolg op een andere plaats. Het lijkt alsof het geschreven spoor leidt tot in de binnenkant van de boom om naar buiten te komen. Op deze manier groeit er een organisch netwerk van lijnen, terwijl het geschrevene de geest sluit voor gebruikelijke versies van lezen: het geschrevene lijkt tegelijk vertrouwd en vreemd. De stam is van dag tot dag gevuld met nieuwe tekens en sporen als een dagboek.